ایران من بانوی ترمه نیست طالع بر آستانه ی ململ جاری بر آب های عسل بانویِ خواب نیست بر هودجِ زمرد و شبنم در کوچه باغ های غزل . ایران من بانوی آهوانه ی گلدشتهای آلاله خاتونِ خانگیِ ي شب و بستر و شراب بانوی شادمانه ی مشاطه و گلاب نیست . ایران من رعنایِ رقصهای قبیله در فرصتِ غنودنِ مردان همچهره ی پگاه پیاله در شامگاه عود و رباب نیست . ایران من خاتون سرخ-خشمِ خروشانِ خانه ها دوشیزه ایست عاشق زیبای کوچکیست که جلاد را با انفجارِ نفرتِ لبهای مرگ می بوسد وقتی که عاشقانه بر سینه های نورسِ سبزِ جوانِ خویش طاعونِ پر جوانه ی نارنجک پوشیده است .
آذر 59
|
