آنک بهار

به یاد کوچه های مه

                             - غروب

                                          - خواب

و خانه های خفته در خیالِ آفتاب

به یاد هیمه های سوخته

در انزوای برفیِ گرسنگی و مرگ

میان کلبه های خار

                       - گِل

                              - پِهِن

                                        - تگرگ

ستاره ای

              - به نعره ای

شیارهای زخم تازیانه را

جوانه های سرخِ یک سرود می کند .

                                        زمستان 61