پشیمانان پشیمانان بیعت با فصول بد میان کوچه های خالی و خونی کنارِ لحظه های دشنه و دشنام خراب و خسته - بی پیغام - مویانند . و در شرمِ خیابان و در اندوهِ میدان - خیابانی که می شد : رهاییراهِ سبزِ راهیان عشق باشد و میدانی که می شد - جایگاهِ ایمنِ تندیسِ آزادی فرازِ دستهای دوستی باشد . – غریب و - بسته و - ناکام - گریانند . و یاران - یاوران - تبارِ مهربانان با صدا و نور – فصول ممتد بد را نگفته آری و - مانده به هشیاری اسیرِ دخمه های ساکت و نمور . - از دیسال - تا امسال سبویِ زهرهایِ زخم هاي ِ باشکوهِ سینه هاشان را بنامِ صبحِ آزادی چه نوشانوش ، - گوشاگوش ، - نوشانند .
زمستان 59
|
