خورشید شبانه

شکنجه ام کرد ، تا با شبِ زمانه بسازم

خصمانه ام زد ، که شعر عاشقانه بسازم

اگر چه خوانده تنم ، به تازیانه دوباره

دوباره با شعر باید که تازیانه بسازم

خوش خفتنت را ، شبقصه می سراید به نیرنگ

بیداریت را ، باید به خون ترانه بسازم

من می توانم ، با جانپناهِ سبزِ ترانه

آرامشت را ، ای خسته ، آشیانه بسازم

من می توانم ، از شط پر خروش ترانه

بر خاکِ تشنه ، سیلاب ها روانه بسازم

من می توانم ، برای فتح شب – این شب بد –

با صبحِ خونم ، خورشید را ، شبانه بسازم

در هر زمستان – این فصل گلشکن – می توانم

با فصلِ قلبم ، صد باغ را جوانه بسازم

شعر شهادت ، ماناست ، چون تبارِ شهیدان

بر آن سرم تا یک شعرِ جاودانه بسازم

من می توانم گل های سرخ فریادمان را

در صبح سربی ، با سینه ، پشتوانه بسازم

تو می توانی در رزم ها ترانه بخوانی

من می توانم در فتح ها ترانه بسازم

                                                      تابستان 54