صبح                             به :  ر . م .

 

با حنجره ای از پرواز و دریا

بر پیشانی دار

فریاد می کشد ، صبح .

نور

با انگشتانی از بال و باران

زندان به زندان

تکرار می کند

ققنوس های سوخته را .

و زندگی

با قلبی از عشق و تندر

بیدار می شود

آنسوی میله ها .

 

                                 بهار 62